Baba Tûbâ Ağacıydı; Neriman Keskin Yazdı

Gövdesi asırları anlatan, varlığı güç duruşu serinleten…
Dalları kurumaz, yaprakları dökülmez, suyu bitmez, meyvesi tükenmez.
Sen benim için ebedilik ağacısın…
Kıyafetlerimi senin tomurcuklarından giydim baba…
Evin çatısı var da duvarları yokmuş gibi sensizlik.
Gönül hafızası diye bir şey var.
“İnsan sevdiğini unutamıyor.”
Derler ki; gurbetin âlâsı varmak istediğin kalbe varamamaktır.”
Elbet bir gün..!
Herhangi bir yerde; belki cennetin yeşil çiçekli sokağında, belki arafın bilinmezliğinde, belki ateşin karşısında karşılaşacağız!
Belki özlemle sarılacağız belki ilk defa karşılaşıyor muşuz gibi yeniden tanışacağız…
Elbet birgün!
Ümitle…

Gurbetle…

Hasretle…
Benim toprağım da, yurdum da, cennetim de, cehennemim de sensin; “Baba.”
Bende bıraktıklarınla, duamla, hiç bitmeyecek sevgimle babalar gününü yad ediyorum.

Evladı kaç yaşında olursa olsun, gözünde gönlünde büyütemeyen, dallarıyla daima saran babalara selamlar olsun.

Evinin çatısını direklerini oluşturan; çocuklarının yüreğinde birer kahraman olan babalar; gününüzü en içten duygu ve dileklerimle kutluyorum.